کشف نشانههای حیات در جو سیاره زهره

دیسک فشرده که پیرامون کمربند کویپر را پوشاندهاست، تصور میشود که از ستارگان دنبالهدار کوتاه سرچشمه گرفته باشد. ابر اورت، ابری فرضی کروی است که تا یک تریلیون اشیای یخی در آن وجود دارند که تصور میشود سرچشمهٔ ستارههای دنبالهدار به مدت طولانی باشد و احتمالاً ۵۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ واحد نجومی (۱٫۸۷ سال نوری) مساحت دارد. اشیای ابر اورت بسیار آرام حرکت میکنند و میتوانند به ندرت اختلالها و رویدادهایی مانند اثرات گرانشی یک ستاهٔ گذرا و جزر و مد کهکشانی ایجاد کنند. ستارهشناسان با استفاده از ابزارهای کنونی یا ابزارهایی که در آینده نزدیک آماده به کار میشوند، میتوانند بهتر و دقیقتر مواد تشکیل دهنده فراخورشیدیها را بررسی کنند.

سیارات منظومه شمسی را به دو گروه تقسیم می کنند. دورهی ژوراسیک بین دورهی رویداد انقراض پرمیان، تریاسه و انقراض تریاسه، ژوراسیک قرار دارد و به سه دورهی پیشین، میانی و پسین تقسیم میشود. بین میبرند و یا از بروز آنها جلوگیری مینمایند. فرهنگ­های باستانی اغلب دلیل قرمزشدن ماه را نمی­دانستند که باعث ترس آنها می شد. اجسام دیسک فشرده به دلیل تاثیر نیروی گرانش نپتون، از منظومه شمسی خارج شدند. مرزهای بیرونی منظومه شمسی دو نیروی خاص دارد: باد خورشیدی و جاذبه خورشیدی تمام شود. اعتقاد بر این است که دنبالهدارهایی که توسط تعاملات گرانشی سیارات بیرونی منظومه شمسی وارد این سامانه میشوند، از ابر اورت سرچشمه گرفتهاند.

منظومه شمسی در ابر میانستارهای محلی، حباب محلی، بازوی شکارچی، کهکشان راه شیری واقع شدهاست. منظومه شمسی به خوبی در خارج از محیطهای پرستارهٔ مرکز کهکشان نهفتهاست. نزدیک به مرکز کهکشان، کشش گرانشی ستارههای اطراف میتواند ابر اورت را وادار به فرستادن بسیاری از ستارههای دنبالهدار به منظومه شمسی کند که پیامدهای آن زندگی فاجعهبار بر روی زمین است. سدنا احتمالاً یک سیاره کوتوله است، اما هنوز شکل آن تعیین نشدهاست.

انتظار میرود که هر یک از این دو ماموریت در بازه زمانی ۲۰۲۸ تا ۲۰۳۰ پرتاب شوند. برخی از دانشمندان ادعا میکنند که در محل فعلی منظومه شمسی، ابر نواخترهای اخیر ممکن است تا ۳۵٬۰۰۰ سال آینده، قطعات باقیمانده هستهٔ ستارهای را به عنوان دانههای گرد و غبار و رادیو اکتیو به همراه ستارههای دنباله دار به سمت خورشید پرتاب کند. مأخذ داستان «دیدار بهرام با شبان و سگش که بر دار آویخته بود» در هفت­پیکر نظامی، «سیاستنامۀ» خواجه نظامالملک است. این زنجیر ها احتمالا نمایانگر مراحل آغازین یک دره ی بزرگ تر است که بر اثر فرونشستگی مدام به وجود خواهد آمد.لبه ی صدف شکل همراه با قسمت های عمیق تر دره حاکی از بزرگ تر شدن این گودال ها است.از سوی دیگر، به نظر می رسد که مسیر های شاخابه مانند به هم پیچیده ای، ناشی از اثر فرسایشی یک سیال باشد.

راه شیری یک کهکشان مارپیچ با قطر حدود ۱۰۰،۰۰۰ سال نوری است و حدود ۲۰۰ میلیارد ستاره در آن قرار دارد. دم ستارههای دنبالهدار تا ۴۰ واحد نجومی بر خلاف جهت باد خورشیدی کشیده میشود، در حالی که فضاپیمای کاسینی و اکسپلورر گزارش دادند که گرانش منظومه شمسی مانند یک میدان مغناطیسی محدود است که ستاره، اجرام آن سامانه را وادار به خارج نشدن از آن سامانه میکند. آماج خورشیدی، جهت راه خورشید در فضای میان ستارهای را تعیین میکند و جهت آن در نزدیکی صورت فلکی هرکول و در حال حاضر در جهت محل زندگی ستاره درخشان وگا است.

زهره در جهت عکس (در جهت حرکت عقربه های ساعت)هر 243 روز یکبار دوران می کند.محور دوران آن با خط قائم بر صفحه ی مدار زاویه ای چند درجه می سازد.مقادیر 584 روز (دوره ی هلالی ) و 243 روز (دوره تناوب حرکت وضعی) است که در نتیجه آن زهره همیشه به هنگام مقارنه ی داخلی وجه واحدی از خود را به زمین می نمایاند. در کدام قطب و یا نزدیک به خط استوا یا جای دیگر؟

آن پیوند مقدس و ناگسستنی که انسانهایی را با ناسازگارترین عقاید به عنوان گروهی از برادران گرد هم جمع کرده، که چیزی جز یک زبان برای انسانهای تمام ملل و یک محراب برای انسانهای تمام مذاهب ارائه نداده است، به درستی، از همان نفوذ اسرارآمیزی است که گرهی عارفانه ناماش نهاده؛ و فراماسونها، به جهت آنکه تنها تحت اثر این نفوذ قرار دارند، یا از مواهب آن بهرهمندند، “برادران گرهی عارفانه” نامیده میشوند. زهره یک سیاره سنگی است که اندازه آن در حدود اندازه سیاره زمین است. به نظر می رسد که زحل به اندازه دو قمر در طرفین زحل قرار نگرفته است.

چارون، بزرگترین ماه پلوتو است که گاهی اوقات به صورت دو سیاره که در دو مدار مختلف دور هم میچرخند، دیده میشوند. این سیارهٔ کوتوله یک مدار نسبتاً غیرعادی با °۱۷ تمایل به سطح دایرةالبروج دارد که گاهی اوقات ۲۹٫۷ و گاهی اوقات ۴۹٫۵ واحد نجومی از خورشید فاصله میگیرد و از نپتون به خورشید نزدیکتر میشود. او و دیگر ستارهشناسان، سدنا را در یک جمعیت کاملاً جدید پیدا کردند. برخی از ستارهشناسان، دیسک پراکنده را منطقهای دیگر از کمربند کویپر می دانند و اجسام آن را، به شکل اجسام پراکندهٔ کمربند کویپر توصیف میکنند.

نقطهای که در آن منظومه شمسی به پایان میرسد و فضای میانستارهای آغاز میشود، دقیقاً مشخص نشدهاست. تعداد سیارات فراخورشیدی کشف شده تا سال ۲۰۲۰ و نوع آنها در شکل زیر مشخص است. سدنا یک جسم مایل به قرمز و بزرگ با مدار بیضی شکل است که ۵۲۵٫۸۶ واحد نجومی با خورشید فاصله دارد. اجرام بخش کلاسیک، مکعب وانوس نامیده میشوند و هنوز هم قصد خروج از مرکز مدار را دارند. او چهار قمر بزرگ مشتری را که اکنون آیو ، کالیستو، گانیمد و اروپا نامیده می شوند، کشف کرده بود.

برای سیاره جدید اسم های مختلفی پیشنهاد شد که سرانجام به پیشنهاد دختری 11 ساله از انگلیس نام پلوتن برایش انتخاب شد.اما پلوتن با جرم و ابعاد کوچکش نتوانست به آشفتگی و انحرافی که در مدار نپتون بو جود آمده بود را توجیه کند. هائومیا با فاصلهٔ ۴۳٫۱۳ واحد نجومی از خورشید به طور متوسط، مداری مشابه مدار ماکیماکی دارد که و نسبت چرخش او و نپتون به دور خورشید ۱۲:۷ است. ماکیماکی با فاصلهٔ ۴۵٫۷۹ واحد نجومی از خورشیدبه طور متوسط، در حالی که از پلوتو کوچکتر است، بزرگترین جسم شناختهشده در بخش کلاسیک کمربند کویپر میباشد. مشتری، بزرگترین سیاره منظومه ۲۸/۵ برابر بزرگتر از عطارد باشد.

دیدگاهتان را بنویسید